Objectpermanentie is een belangrijk concept binnen de ontwikkelingspsychologie, beschreven door Jean Piaget. Het verwijst naar het vermogen van een kind om te begrijpen dat een voorwerp blijft bestaan, ook wanneer het dit niet meer kan zien.
Een begrip dat zich geleidelijk ontwikkelt
Voor de leeftijd van ongeveer 8 maanden doet een baby die een voorwerp niet meer ziet vaak alsof het verdwenen is. Dat de baby niet actief op zoek gaat, wijst niet op een gebrek aan interesse, maar is een normale fase in de cognitieve ontwikkeling.
Tussen 8 en 12 maanden begint het kind te zoeken naar een voorwerp dat onder een doek of achter een scherm is verstopt. Dit toont aan dat de mentale voorstelling van het voorwerp stabieler wordt.
Het spelletje kiekeboe
Dit eenvoudige spelletje, dat in veel culturen voorkomt, sluit op natuurlijke wijze aan bij deze ontwikkelingsfase. Het stelt het kind in staat om het verdwijnen en weer verschijnen van een vertrouwd gezicht te ervaren in een veilige en speelse omgeving.
Waarom deze fase belangrijk is
Objectpermanentie hangt samen met de ontwikkeling van het werkgeheugen en met het vermogen van het kind om later gebeurtenissen te voorspellen. Het bereidt het kind ook voor op het begrijpen van de tijdelijke afwezigheid van een ouder, wat belangrijk is voor een gevoel van emotionele veiligheid.
Deze ontdekking in het dagelijks leven stimuleren
Speciaal materiaal is niet nodig: een vertrouwd voorwerp dat onder een kussen of deken wordt verstopt, is voldoende. Vrij spelen op de grond, bijvoorbeeld op een speelkleed, biedt een stabiele en herhaalbare omgeving voor dit soort ontdekkingen.
Wilt u hier meer over lezen? Bekijk dan ons artikel over de ontwikkeling van de tastzin of de aanbevelingen van de WHO over lichaamsbeweging voor baby's. Raadpleeg voor meer informatie over het merk onze over ons-pagina.
